Ang pagiging Kristiyano ay isang patuloy na pakikipaglaban. Inaatasan tayo ng ating pananampalataya na talikdan ang sariling kapakanan, na madalas ay nagdudulot ng panloob na tunggalian. Ang paghahangad sa yaman, kapangyarihan, at panandaliang aliw ay hindi tugma sa pananalig sa Diyos. Bukod dito, kailangan din nating harapin ang mga tao at sitwasyong humahadlang sa ating pagsasabuhay ng pananampalataya, maging sa trabaho, lipunan, o sa ilalim ng mga pinuno.
Sa Ebanghelyo, nagbabala si Hesus sa kanyang mga alagad tungkol sa mga darating na pag-uusig. Ang isang tapat na tagasunod ay maaaring magdanas ng pagtanggi at kawalan ng pag-unawa mula sa sarili nitong pamilya. Sa katunayan, marami ngayon ang umiiwas mag-usap tungkol sa pananampalataya upang maiwasan ang away, ngunit ang kakulangang ito sa pananalig ang siyang pangunahing sanhi ng kalungkutan sa mga makabagong tahanan.
Isinulat ni San Mateo ang kanyang Ebanghelyo sa panahon ng matinding pag-uusig kung saan ang mga Kristiyano ay itinakwil ng kanilang mga pamilya at pinalayas sa mga sinagoga. Nais nitong palakasin ang loob ng mga pinag-uusig na manampalataya at ipaalala na hinihingi ni Hesus ang lakas ng loob na manindigan kahit walang materyal na seguridad o proteksyon.
Hindi mababaw ang mensahe ni Hesus; hinahamon nito ang ating pang-araw-araw na buhay. Maraming kabataan ngayon ang hindi isinasaalang-alang ang pananampalataya sa pagpili ng katuwang, at maraming magulang ang mas pinahahalagahan ang mga aktibidad sa Linggo kaysa sa pagsisimba. Sa kabila ng mga hamong ito, may dakilang pangako para sa mga tumatanggap sa mga nangaral: ang sinumang tumatanggap sa kanila ay tumatanggap din sa Diyos. Lahat tayo ay tinatawagang sumuporta sa pagpapalaganap ng Mabuting Balita.
Claretian Publication HK
